Budownictwo sakralne

Od form bardzo prostych, prawie nie rozczłonkowanych i zamkniętych ścianami do siebie prostopadłymi, jak na przykład kościół z XVI wieku w Graboszycach w powiecie wadowickim – do rozbudowanych w krzyżujące się nawy, z sobotami (rodzajem podcieni) obiegającymi kościół i kruchtę oraz innymi przybudówkami, czego przykładem jest kościół w Skrzyszowie w powiecie tarnowskim. Za najbardziej typowy dla tego regionu można jednak uznać kościół złożony z kilku człon w o różnej szerokości i wysokości, zestawionych szeregiem w ten sposób, że rozpoczyna go wieża dzwonnicy poprzedzona ewentualnie małą kruchtą, kończy zaś najniższe prezbiterium, zamknięte wielobokiem. Najszersza cześć znajduje się w środku tak utworzonego łańcucha. Kościoły takie, o malowniczej linii sylwety zaakcentowanej od strony wejściowej, spotyka się zarówno w zachodniej części regionu krakowskiego jak we wschodniej. Prawie równie charakterystyczne dla całego terenu są kościoły drewniane o jednej bryle, nie rozczłonkowanej , z uwydatniającymi się płaszczyznami dachów, z akcentem wieży lub dzwonnicy lub bez niego. Kościół taki, którego najprostszym przykładem może być XVlll- wieczny Z Zakrzewia w pow. wadowickim, posiada niekiedy nieco wysuniętą na boki cześć środkową. Bryłę opisanych typów kościoła zdobią często soboty, rozmaicie ukształtowane hełmy wież i kopułki sygnaturek, a wreszcie rytmiczne szalowania ścian deskami lub pokrycie całości gontami. Mocny parkan z ozdobnymi słupami, przerywany dekoracyjną bramą , a także nieraz osobno stojące dzwonnice tworzą architektoniczne otoczenie kościoła, tonącego zwykle wśród starych drzew.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany w celu zostawienia komentarza.

Designed for corportae housing